Scientific name: Coriandrum Stivum نام علمی گشنیز

 

نام هاي ديگر : گشنيز مزروع کورياندرکسيره وغيره مي باشد.


مشخصات : گياهي است يکساله به رنگ سبز درخشان که ارتفاع بوته آن تا يک متر مي رسد. برگهاي آن سبز درخشان با تقسيمات مکررند. گل هايي کوچک ، ريز به رنگ سفيد يا صورتي و مجتمع به صورت چتر داردکه بصورت گروهي در انتهاي شاخه گل دهنده ظاهر مي شود . قسمت مورد استفاده گشنيز ميوه آن است . رنگ آن قهوه اي مايل به زرد و بوي مخصوص دارد شکل ظاهري ميوه ، رنگ و مواد متشکله آن بر حسب محل پرورش گياه و نژادهاي آن فرق مي کند. 


طبيعت آن : طبيعت برگ گشنيز سرد است ولي طبيعت تخم گشنيز سرد وخشک مي باشد


ترکيبات شيميايي :

ميوه گشنيز داراي چند درصد آب ، مقداري مواد چرب ، مواد پروتئيني ، سلولز ، مواد غير ازته و مقدار کمي

اسانس است .

اسانس گشنيز از ميوه کامل گياه بر اثر تقطير يا بخار آب حاصل مي شود . اسانسش مايعي بي رنگ يا به رنگ زرد

روشن است . شکل ظاهري ، رنگ و مقدار درصد اسانس ميوه گشنيز بر حسب نژادهاي مختلف آن فرق مي کند .


خواص درماني :

ميوه گشنيز داراي اثر درماني مشابه ميوه رازيانه و زيره سياه است و مانند آنها خاصيت نيرو دهنده ، هضم کننده

غذا ، باد شکن ، مدر ، ضد تشنج و بطور ملايم قاعده آور ، ضد صرع و ضد کرم است . هم چنين در رفع بلع هوا

موثر است .

عطش وآشفتگي را تسکين مي دهد،براي تسکین سرفه وتنگي نفس مفيد است. بيرون ريختن دانه ها ي آبله

وسرخک را تسريع مي کند سرما خوردگي رابرطرف ساخته وتحريکات جنسي در مردان را کم مي کند) ولي براي

زنان افزايش هورمونهاي زنانه را دارد (

ميوه گشنيز بعنوان مقوي معده و به منظور معطر ساختن بعضي اغذيه و شيريني در خانواده ها مصرف مي شود .


اشکال دارويي : از ميوه گشنيز معمولاً تنطور )يک هشتم ( تهيه مي شود . هم چنين از ميوه گشنيز در تهيه

فراورده هاي دارويي استفاده مي شود.


محل رويش : اغلب شهر هاي ايران مخصو صا .آذربايجان _ تبريزکرمانشاه _ اطراف آبادان _ بلوچستان _ و

بوشهر مي باشد . پرورش گشنيز در غالب نواحي به منظور استفاده آن به عنوان سبزي خوردن و در تهيه اغذيه و

شيريني معمول است.






منبع: https://www.mums.ac.ir